Zasada 80/20 jest tak cenna dlatego, ż…
Zasada 80/20 głosi, że 80% wyników wypływa tylko z 20% przyczyn, inaczej mówiąc skromniejszymi środkami i mniejszym wysiłkiem można osiągnąć większe efekty. Schemat leżący u podstaw tej zasady został odkryty w roku 1897, włoskiego ekonomistę Vilfreda Pareto.

Zasada 80/20 jest tak cenna dlatego, że idzie na przekór intuicji. Oczekujemy zwykle, że wszystkie przyczyny będą miały z grubsza taką samą wagę, że wszyscy klienci są równie cenni, że każda cząstka firmy, każdy produkt i każda złotówka przychodów ze sprzedaży jest równie dobra jak każda inna. Tymczasem jest zupełnie inaczej, opierając się na tej zasadzie należy wyodrębnić tylko najbardziej kluczowe czynniki przyczyniające się do największej ilości wyników.

kilka przykładów
- 20% produktów firmy daje jej 80% zysków
- 20% klientów przynosi nam 80% wartości sprzedaży
- 20% kryminalistów popełnia 80% przestępstw
- 20% kierowców powoduje 80% wypadków
- 20% słownictwa wystarczy by móc czytać 80% tekstów w jezyku
- 20% powierzchni dywanu przypada na 80% zużycia
- 20% ubrań nosimy przez 80% czasu
- 20% naszej pracy daje 80% efektów
- 20% naszego życia daje nam 80% szczęścia

Liczb 80 i 20 nie należy traktować jako jedyne słuszne, są one tylko najczęściej pojawiającą się w obserwacjach, równie dobrze może to być inna proporcja. Słuszne w tej zasadzie jest to, że nie zdarza się aby 100% nakładów przynosiło 100% efektów. Kierując się tą zasadą należy wyszukiwać te czynności które przynoszą największe efekty pomijając inne mniej wartościowe, optymalizując w ten sposób nasze działania.

Dlaczego powinniśmy troszczyć się o zasadę 80/20? Bez względu na to, czy zdajemy sobie z tego sprawę, czy też nie, zasada ta stosuje się do naszego życia, naszej społeczności i miejsca pracy. Zrozumienie zasady 80/20 daje nam głęboki wgląd w to, co rzeczywiście dzieje się w otaczającym nas świecie.

Jak wykorzystać zasadę pareto?

Świadomość tej zasady może być naprawdę cenną wiedzą. Pamiętaj żaden człowiek nie jest w stanie zrobić wszystkiego. Dlatego właśnie dobrze jest wybierać te rzeczy, te czynności które przynoszą najwięcej efektów. Taki optymalny wybór pozwala na osiągnięcie znacznie większych efektów, bo robimy tylko to co rzeczywiście jest potrzebne.

Załóżmy hipotetyczną sytuację, dwie osoby uczą się na egzamin:

1. Tomek, ma przed sobą dwie książki i notatki (30 str) i ślęczy już od trzech dni, próbując wszystko zrozumieć i wszystkiego się nauczyć.
2. Dorota natomiast ma streszczone notatki (6 str), i dwa rozdziały skserowane z książki, i nauczyła się wszystkiego na dzień przed egzaminem.

Tomek ledwo zdaje egzamin na 3, a Dorota zdaje na 4. Dlaczego? – bo Tomek nie wiedział czego dokładnie trzeba się nauczyć, a Dorota wiedziała i wybrała tylko to co rzeczywiście miało być na egzaminie. Dorota wiedziała czym jest to 20%, która część to ta właściwa to ta którą trzeba się zająć., aby uzyskać 80% efektów (w tym wypadku oceny). Tomek natomiast nie wiedział i próbował się nauczyć wszystkiego co nie było możliwe w takim czasie. Efekty sa jakie są. Dorota zaoszczędziła czas i dostała lepsza ocenę, Tomek stracił masę czasu i ledwo zdał egzamin.

W życiu ciężko jest rozpoznać która część to ta odpowiedzialna za wyniki, nie jest to takie proste. Poprzez wyrobienie w sobie postawy analityka, należy zastanawiać sie nad każdym działaniem i jego skutkami. A następnie wybierać tylko te które rzeczywiście są optymalne, które dają najwięcej efektów.

Wiedza o zasadzie pareto może być również przydatna w pracy w grupie, wiedza o efektywności pracy różnych członków nad różnymi czynnościami, może naprawdę dużo dać, przy rozdzielaniu prac w pracy nad projektem.

—

Autor Tomek Urban, właściciel serwisu ebiznes.org.pl – przedsiębiorca w internecie

Blog własny: Tomek na życiowej ścieżce

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

„Magiczna minuta” – to pierwsza minuta spędzona z drugim człowiekiem. Pierwsze wrażenie, które potem może rzutować na całej znajomości. Jest to jedna chwila, którą się długo pamięta, dlatego należy starać się, aby uczynić ją jak najlepszą, jak najmilszą, dla d…
Czemu chwila jest taka ważna?

„Magiczna minuta” – to pierwsza minuta spędzona z drugim człowiekiem. Pierwsze wrażenie, które potem może rzutować na całej znajomości. Jest to jedna chwila, którą się długo pamięta, dlatego należy starać się, aby uczynić ją jak najlepszą, jak najmilszą, dla drugiego człowieka, zrobić na nim dobre wrażenie. Dzięki temu będziemy się z danym człowiekiem lepiej w przyszłości kontaktować. Tak działają nasze emocje.

Ja się natomiast pytam, czemu dbamy o to by robić wrażenie na innych, a tak mało dbamy o wrażenie dla siebie?

Zadbaj by każda twoja minuta była taka, byś ją mógł mile wspominać. Tak by każde „teraz” było „magiczną minutą” dla Ciebie samego. By każda minuta była najmilszą chwilą do wspominania, czemu masz sobie odmawiać, a innym dawać? Wynegocjuj sam z sobą zadowolenie i satysfakcje, zadbaj o własne wrażenia. Spraw by dobrze wspominać tą chwilę, by robić tylko to, co rzeczywiście chcesz to, co przybliża Cię do celu. Tak abyś w każdej chwili mógł popatrzeć w lustro i zobaczyć człowieka, który robi na Tobie dobre wrażenie.

Drastyczne ćwiczenie z minutnikiem

Jeden dzień z minutnikiem, dlaczego drastyczne? – bo dobitnie pokazuje, że jednak można było lepiej czas wykorzystać. Wiem z własnego przykładu, dźwięk dzwonka jest nieubłagalny i nie jest on przyjemny, bo sygnalizuje ze czas ucieka. Stwórz tabelkę z rozpisanymi godzinami na całą dobę i noś ją w kieszeni przez cały dzień. Nastawiaj minutnik/alarm w zegarku na 30 minut, aby być na bieżąco z dana chwilą i móc, co pół godziny wypełnić odpowiednie pole w tabeli.

W tabelce zrób 3 pola:
1. godzina
2. Co planuję robić przez najbliższe 30 minut?
3. Czy robiłem to co planowałem? jeśli nie to co innego robiłem, dlaczego?

PS: Jeśli chcesz wiedzieć więcej o zarządznaiu czasem zajrzyj do książki: Zarządzanie sobą samym w czasie
—

Autor Tomek Urban, właściciel serwisu ebiznes.org.pl – przedsiębiorca w internecie

Blog własny: Tomek na życiowej ścieżce

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

„Praca to wszystko co ciało musi robi……. rozrywka – to czego robić nie musi”
- Mark Twain

Tu mamy wyzwanie w zarządzaniu czasem własnym, jak zadania można zlecać, jak do zadań można się motywować, tak z czasem wolnym też coś trzeba zrobić…

Ćwiczenie
Czas wolny to:
…………….
Rozrywka to:
………….
Zażywać spokoju to:
…………….
Odpoczywać to:
……………….
Relaksować się to:
………………………….
Hobby to:
………………………..

Czy rzeczywiście odpoczywać w czasie wolnym? czy pracować? Dążyć do osiągania celów?

- Nawet Pan Bóg odpoczywał
- Ciężko się napracowałeś, zasłużyłeś na odrobinę wolnego czasu
- Jak odpoczniesz będziesz mógł lepiej pracować
- Masz prawo do wypoczynku

Zabawa, wypoczynek, pozwalają rozwinąć inne pola umysłu, pomagają w panowaniu nad swoją koncentracją. Wyobraź sobie, że możesz na chwilę zapomnieć o problemach, o celach jakie masz osiągnąć, poczuj się choć przez chwilę wolny, od tego właśnie jest czas wolny.

Sam musisz poszukać miejsc, czynności, dzięki którym czujesz się zrelaksowany i wypoczęty. Pamiętaj nic Cię nie goni… jeśli sam sobie zaplanujesz wypoczynek, weź pod uwagę że jest on częścią Twojego Planu to ty tak ustaliłeś i to ty masz na to wpływ.

Pamiętaj!
Nie odkładaj odpoczynku na później… to niestety najłatwiej odłożyć, bo nikt tu nas nie goni. Wypoczynek należy planować z taką samą wagą jak każdą inną czynność, bo jest tak samo ważna.

Ćwiczenie
Przypomnij sobie, w co bawiłeś się w przeszłości, te mile spędzone chwile, kiedy się dobrze bawiłeś, co sprawiło że miło je pamiętasz, co lubiłeś robić? Wypisze je:
…………………
…………………
…………………
…………………
…………………
Skoro były miłe, miło się o nich myśli to czemu ich nie powtórzyć?

Skoro coś lubię, sprawia mi to przyjemność – robię to – tak spędzam czas wolny.

A ty jak spędzasz, robisz to co lubisz? A może robisz to co otoczenie lubi?

Spacerowałem kiedyś po Krupówkach w Zakopanym, usiadłem sobie na ławeczce i przypatrywałem się spacerującym wczasowiczom. Powiem tak, mieszkam w Krakowie przyzwyczajony jestem do tego ze ludzie szybko chodzą, bo się wszędzie spieszą, a tam w Zakopanym? Coś niesamowitego – nikomu się spieszy jakby czas się zatrzymał, wszyscy spacerują żółwim tempem. Najlepsze w tej obserwacji było to, że dla większości był to taki połowiczny wypoczynek połowa z tych ludzi energicznie rozmawiała przez telefon podczas tego spaceru najczęściej o interesach…

Ludzie nie potrafią się uwolnić od tego całego wiru spraw co ich na codzień otacza. Co to za wycieczka, co to za wypoczynek, na który zabierasz laptopa i non-stop pracujesz? Co to za wypoczynek z pięcioma telefonami na dzień, bo w firmie coś się dzieje!

Jeżeli masz podobny problem, spróbuj pobyć przez chwilę samotnie, wyjedź na dzień dwa, z dala od komputera, narzędzi pracy, wyłącz telefon, schowaj wszystko co Ci może o pracy przypominać

—

Autor Tomek Urban, właściciel serwisu ebiznes.org.pl – przedsiębiorca w internecie

Blog własny: Tomek na życiowej ścieżce

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Pewnie nie raz użyłeś, …
„Co masz zrobić dziś, zrób po jutrze, będziesz miał 2 dni wolnego”
„Muszę odpocząć”
„Mam za dużo rzeczy do robienia, nie mogę zrobić nic więcej”
„Nie mam na to czasu”
„Zrobię to jutro”
„Zanim to zrobię to posprzątam”
„Nie wiem jak to zrobić”
„Jestem zmęczony”

Pewnie nie raz użyłeś, któregoś z powyższych zdań lub podobnego… Są one niczym innym jak biernością w działaniach, odkładaniem swoich planów, swoich celów na potem.

Czy wiesz że używanie tych sformułowań to jest jeden wielki pożeracz czasu! Wyobraź sobie sytuacje, gdy musisz lub chcesz coś zrobić, odkładasz to ciągle na potem. A przynajmniej zdaje Ci się, że odłożyłeś, a w rzeczywistości ciągle myślisz o tym, że musisz to zrobić. Wprowadzając w ten sposób bałagan myślowy, stwarzając utrudnioną możliwość skupienia się innych czynnościach. Mając świadomość, że jak coś zrobisz i będziesz się z tym czuł lepiej, nie robisz tego… ale myślisz o tym, tracąc na to świadomość.

Czy to jest lenistwo? – czy poprostu „nie chce mi się”? – z czego wynika nasze ociąganie?

Być może rzeczywiście w niektórych, a czasem w większości przypadków ociąganie się to zwykłe lenistwo. Jednak w przypadku większych planów, większych celów, które ustaliłeś, może to być niechęć strach przed nowym, zakłopotanie, niewiedza co do sposobu zrobienia danej rzeczy.

A konsekwencja jest jedna – odkładanie na później – czasem wręcz nie jest to odkładanie (w szczególności przy osobistych celach) na później tylko całkowite odrzucanie, jeśli nie teraz to kiedy? – NIGDY

Jak się zmotywować do działania, gdy i się ociągasz?

Oto kilka możliwych działań:
> Opisz cel na kartce papieru, jak najobszerniej, pozwoli to Ci lepiej zdefiniować problem, oraz wskazać przykładową drogę ku osiągnięciu celu.

> Rozpisz cel na bardziej szczegółowe działania, nie używaj ogólników, zastanów się nad konkretnymi działaniami, które możesz tui teraz podjąć.

> Przekształć pracę nad osiągnięciem celu w zabawę, w pole do osiągnięcia nowych doświadczeń.

> Zacznij choć początek, zrób tyle ile jesteś w tej chwili wstanie zrobić, choćby to miało być niewiele. Raz zaczęta robota, będzie na ciebie czekała, będzie Cię motywować do dalszych działań. W szczególności, gdy wybiegniesz w przyszłość i ujrzysz w wyobraźni wyniki pracy.

> Podziel zadanie na małe części – rób po kawałku, rozpatruj po każdy aspekt po kolei.

> Porozmawiaj z przyjacielem, opowiedz mu o tym, co chcesz zrobić, dyskusja pomoże Ci spojrzeć nieco dokładniej na problem. Jak już mowa o przyjacielu, możesz go również poprosić o pomoc w działaniu, zróbcie to razem.

> Możesz również zabawić się w podpisanie deklaracji (umowa) działania na oczach świadka lub też nawet bez, („Ja NN deklaruję ze do dnia tego, a tego, zrobię to i to. podpisano NN, świadek XX).

> Poszukaj więcej informacji, jeśli rzeczywiście nie wiesz jak się do czegoś zabrać, poszukaj kogoś kto wie, pytaj, kup poradnik.

> Zleć komuś pracę.

> Wyznacz sobie nagrodę! – tak to bardzo ważne, oprócz samej satysfakcji z osiągniętego celu, możesz np. zaprosić siebie samego do restauracji, w ramach nagrody. Zastanów się, co byś dał obcej osobie za wykonanie podobnej pracy (oczywiście jeżeli byłaby porównywalna), nagródź sam siebie.

AKCJA zamiast REAKCJI!

Znacznie lepiej jest działać, iść do przodu, kierować sobą, niż poddać się otoczeniu. Akcja to kierowanie biegiem wydarzeń, a reakcja to reagowanie na wydarzenia tak jakby gaszenie pożaru, gdy on się już zapali. Reakcja to niejako przeciwdziałanie, podczas gdy akcja to działanie.

To bieg wydarzeń zmusza Cię do reakcji, natomiast do akcji zmuszasz się sam.

Działania reaktywne są przyczyną złego samopoczucia, odczuwania brak wpływu na własne życie, niedoinformowania, umykających okazji. Dlatego też mam propozycje weź sprawy w swoje ręce zacznij działać aktywnie. Nie czekaj z działaniami dopóki otoczenie Cię do nich zmusi, tracisz wtedy poczucie wartości, własnej woli, wtedy to inni nad tobą panują, a życie gdzieś umyka.

Gdy kiedykolwiek, będziesz się zastanawiać, czy powinieneś coś zrobić, czy tez lepiej poczekać, zadaj sobie dwa pytania:

Co by było gdybyś to zrobił teraz?
Co by było gdybyś tego nie zrobił teraz?

Ćwiczenie: dlaczego się ociągasz?

Rozpisz przykładowe działania, z którymi się ociągasz.
zadanie:
…………….
przyczyna zwłoki:
…………….
jak będę siebie motywował:
…………….

np.
zadanie:
- przeczytać ksiażkę „Kod Umysłu”
przyczyna zwłoki:
- nigdy nie mam czasu, zawsze znajdę co innego do roboty, zapominam o książce
jak będę siebie motywował:
- podpiszę umowę o treści:

Od dnia {DATA} nastawiam alarm w zegarku na godzinę {GODZINA}, w czasie gdy budzik zadzwoni siadam i czytam książkę przez najbliższe 30 minut, aż do dnia w którym skończę ją czytać, w tym dniu pójdę do kina z moją sympatią.
Podpisano
{IMIĘ I NAZWISKO
dnia {TERAŹNIEJSZA DATA}
Świadek
{IMIE ŚWIADKA}

—

Tomek Urban, właściciel serwisu ebiznes.org.pl oraz twórca Gazetki Kreatywnej

Zapraszam na bloga: Tomek na życiowej ścieżce

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

I…
Zostaw to proste i głupie, bo działa – tak właśnie można podsumować wiele skutecznych działań zarówno w biznesie, projektowaniu jak i życiu codziennym. Zasada KISS to poprostu próba powrotu do prostoty, hołduje rzeczy i czynności proste, zrozumiałe, nie skomplikowane, tylko dlatego że działają.

Inne rozwinięcia skrótu:
- „Keep It Super Simple” – zostaw to super proste
- „Keep It Simple, Sweetie” – zostaw to proste i słodkie
- „Keep It Small and Simple” – zostaw to małe i proste
- „Keep It Simple, Smart” – zostaw to proste i sprytne
- „Keep It Short and Simple” – zostaw to krótkie i proste
- „Keep It Short and Sweet” – zostaw to krótkie i słodkie

Zasada ta kieruje postępowanie na skuteczną prostą drogę. Załóżmy, że podczas projektowania strony internetowej poświęcamy dużo rzeczy na kompletnie nie istotne jej części. Zadaniem informacyjnej strony internetowej powinno być dostarczanie informacji, wg zasady KISS powinna być ona prosta i aż głupia w swojej prostocie. Podczas gdy często możemy zaobserwować, kompletnie nie potrzebny stopień skomplikowania, dodatkowe „bajery” kompletnie nikomu nie potrzebne. Projekt powinien być prosty i łatwy w użyciu, poprostu KISS (bo działa)!

Nie szukaj rozwiązania dłużej, niż możesz na tym zaoszczędzić. Stosowanie tej zasady sugeruje prostą kalkulacje, przy szukaniu lepszych rozwiązań, ulepszaniu. Należy przewidzieć czas zaoszczędzony na znalezieniu ulepszenia, doliczyć straty spowodowane późniejszym rozpoczęciem działania i porównać z przewidywanym czasem poświęcanym na poszukiwania.

przykład:
Adresowanie kopert, masz do zaadresowania 30 kopert, do Ciebie należy wybór czy zrobisz to pisząc adres ręcznie, czy zaczniesz kombinować z drukowaniem adresów na kopertach. Adresowanie ręczne zajmie Ci 30 minut, podczas gdy samo przygotowanie pierwszej koperty do druku (zakładamy ze robisz to pierwszy raz) również zajmie Ci 30 minut. W drugiej opcji musisz poświęcić jeszcze trochę czasu na wydrukowanie reszty, co zajmie Ci 15 minut, razem 45 minut, w porównaniu do 30 przy ręcznym adresowaniu.

Co się bardziej opłaca?

—

Tomek Urban, właściciel serwisu ebiznes.org.pl oraz twórca Gazetki Kreatywnej

Zapraszam na bloga: Tomek na życiowej ścieżce

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Możesz poznać i doświadczyć wszystkich technik, myśli, idei, które ma do zaoferowania ten wspaniały świat. Wszystko jednak zaczyna się od podjęcia „decyzji”. Bie…
„Wcześnie w życiu zrozumiałem, żeby być i mieć, trzeba najpierw pracować i chcieć”
Nikodem Marszałek

Możesz poznać i doświadczyć wszystkich technik, myśli, idei, które ma do zaoferowania ten wspaniały świat. Wszystko jednak zaczyna się od podjęcia „decyzji”. Bieda czy bogactwo, szczęście czy pech; dobre stosunki z innymi ludźmi, radość czy przygnębienie; te wszystkie stany, emocje mają początek w Twojej świadomości, zanim jednak powstały i dały efekty, były częścią podświadomej programu. Tylko kobiety i mężczyźni o ogromnej samoświadomości umieją blokować, eliminować, lub często na swoją korzyść, tworzyć. Niestety mnóstwo bodźców zewnętrznych, które nazywam „popychadłami” zmieniają nasz stosunek względem nas samych i świata.

Kilka lat temu bardzo długo walczyłem z najsilniejszym bodźcem: telewizją! Poświęcałem jej miesięcznie prawie 120 godzin, byłem tzw. statystycznym telewidzem. Jak się czułem? Wspaniale. Chłonąłem emocjonujące filmy z najlepszą obsadą aktorską, reklamowane dwa tygodnie wcześniej, teleturnieje i seriale. W pewnym momencie poczułem wyrzuty sumienia. Pod wpływem ogromnej ilości kolorów, lekkiej erotyki, przyjemnej muzyki, relaksowałem się aż za bardzo. Szybko uświadomiłem sobie, że gdyby udało mi się rzucić ten nałóg zyskałbym prawie 5 pełnych dni w miesiącu. Tutaj już nie chodzi o większe skupienie, klarowność umysłową, dochodzące myśli i głosy, które były tłumione przez plastikowe pudło.
Pięć dodatkowych dni mogłem przeznaczyć na coś nowego i ekscytującego. Jak długo trwała walka? Ponad 1,5 miesiąca. Początkowo były wymówki: „Dobrze dzisiaj tylko godzinkę”,. Innym razem: „Tylko dwadzieścia minutek”. W końcu musiałem podjąć twardą decyzję k o n i e c tej zabawy.

Odzyskując nasz czas czyli pięć pełnych dni w miesiącu – zastanawiamy się co z nimi zrobić? Mam do Ciebie pytanie: „W jaki sposób potrafimy znaleźć podobny bodziec?” Oczywiście dzięki Internetowi. Powiem Ci coś, pięć dodatkowych dni przerodziło się w dziesięć straconych! Po kilku tygodniach obudziłem się kolejny raz ze świadomością: „Czy Ty czasem nie wpadłeś w nowy nałóg?” Kolejne pytanie: „Jakie osiągasz zyski ślęcząc przed monitorem tyle godzin dziennie?

Nie chcę cytować pewnej myśli, którą usłyszałem od W. Wójtowicza, ale muszę:
„Czy wolisz chwilową wygodę dla przyszłej, stałej niewygody, czy może chwilową niewygodę dla przyszłej, stałej wygody”.

To jest ważne, gdyż decydując o zjedzeniu tego ciastka, wypiciu tego dodatkowego piwa, obejrzeniu tych krótkich wiadomości – ważysz swoje losy. W krótkim rozliczeniu czasowym strata jest niezauważalna, ale sumując podjęte wybory rocznie, musimy ogłosić bankructwo. Nie jest wymówką, że dobrze się relaksujesz, odpoczywasz, już nie czytasz gazet, więc jakoś musisz utrzymywać pewien zasób informacji, więc pstryk, od 18:30 do 20 oglądasz wiadomości, a następnie talk-showy. Dlaczego istnieją ludzie, którzy są ekspertami w pewnych dziedzinach mimo młodego wieku? Dlaczego są ludzie, którzy osiągają dużo w krótkim czasie? Ponieważ podejmowali każdego dnia decyzję.
„Dzisiaj zrobię wszystko co mogę z zasobów jakie posiadam, a ulotne przyjemności zostawię na potem” Nikodem Marszałek

Różnica między ludźmi przeciętnymi, a wybitnymi polega na wykorzystaniu czasu jaki dostali! Każdy z nas ma nie mniej i nie więcej jak 24 godziny na dobę. Są ludzie, którzy kończą jakiś kurs, a w tym samym czasie druga osoba pędzi jak oszalała, aby oddać 4 filmy DVD do wypożyczalni.
Są ludzie, którzy czytają inspirujące książki, a inni w tym czasie świetnie się bawią. Czy to wszystko jest złe? Nie jest złe, tylko nieproduktywne.
Napisz już teraz jak wygląda Twój dzień:
8 godzin – sen;
8 godzin – praca;
2 godziny – dojazdy, spacery;
2 godziny – podstawowe czynności jak (mycie, jedzenie, sprzątanie);
4 godziny – co właściwie robisz w tym czasie?

Cztery godziny, które masz każdego dnia decydują o Twoim sukcesie lub jego braku. Ludzie o wielkich osiągnięciach mają jeszcze jeden czynnik, którego brakuje pozostałym. Osiem do dziesięciu godzin zajmuje im hobby, a nie praca. Pozostałe cztery godziny w ciągu dnia inwestują w naukę i zdobywanie kolejnych informacji. Czy to nie zaskakujące, że ten lekarz, ten prawnik, ten przedsiębiorca, ta księgowa dziennie inwestują kilka godzin, aby zdobyć nowe informacje! Odpowiadasz: bo muszą! Nie – bo lubią.

Wybór: Do jakiego lekarza wolisz pójść?
Lekarz numer 1: Skończyłem studia, odbyłem praktyki, jestem lekarzem i od czasu do czasu coś przeczytam, nie uczestniczę w seminariach i sympozjach naukowych.
Lekarz numer 2: Skończyłem studia, odbyłem praktyki, jestem lekarzem. Większość swojego czasu poświęcam na poszerzanie swojej wiedzy i umiejętności, jestem uczestnikiem seminariów. Wierzę, że za parę lat poprowadzę jakieś sympozjum.

Którego wybrałeś? Gdyby to był pracownik, którego zatrudnisz?
Masz rację, ale to wszystko dobrze wygląda na papierze, ja muszę teraz pracować w mojej firmie, żeby utrzymać rodzinę. Może awansuję i wkrótce wszystko się zmieni. Nic się nie zmieni, jeśli cztery godziny, które masz sztucznie inwestujesz w ulotne przygody (Internet, czaty), szybkie emocje (filmy, muzyka), filtrowane informacje (talk-showy, wiadomości).
Wiem co powiesz: „Przecież należą mi się jakieś przyjemności od życia, czyż nie?” Już Ci odpowiadam ależ oczywiście, jednak odpowiedz sobie na pytanie:
- Czy osiągnąłeś w życiu to o czym zawsze marzyłeś?
- Czy Twój sen jest na tyle spokojny, że możesz oddać swój czas „plastikowemu Panu?”
Dobrze, może przynajmniej zainwestuj swój czas, aby zrozumieć swojego współmałżonka, dziecko? Pójdźcie na spacer i porozmawiajcie. Zróbcie jakąś szaloną rzecz: skok na bungee, kurs malarstwa, tańca, języka obcego! Pięć dni, które zyskujesz możesz z powodzeniem zainwestować w coś nowego. Tak, to będzie rzecz która realnie pobudzi Twoje zmysły i emocje, naładuje Twoje akumulatory. Wszystko jednak zaczyna się od podjęcia decyzji.

07-01-2007

—

Więcej artykułów na stronie autora: Motywacja, Duchowość, Rozwój osobisty

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Jednak poczucie humoru może nie tylko pomóc w znalezieniu życiowego partnera, ale również w karierze zawodowej. Z badań przeprowadzonych w Stanach Zjednoczonych wynika, że 96 procent kierowników amerykańskich firm bardziej wierzy ludziom z dużym poczuciem humoru, niż tym z małym, lub bez poczucia humoru. Z kolei 60 procent z nich uważa, że poczucie humoru może być decydującym czynnikiem, determinującym jaki sukces dana osoba osiąga w pracy. Wynika to m.in. z tego, że osoby z poczuciem humoru mają lepsze relacje ze współpracownikami, mają większą motywację do pracy oraz rzadziej chorują.

Jak więc widać, poczucie humoru może mieć całkiem spory wpływ na nasze życie. A zatem warto je rozwijać. Ale w jaki sposób? Sposobów jest tu naprawdę wiele.

Jedną z podstawowych cech osoby z poczuciem humoru jest umiejętność opowiadania dowcipów. Jeżeli takiej umiejętności nie posiadamy, możemy ją u siebie rozwinąć, tak jak np. możemy rozwinąć umiejętności publicznego przemawiania.

Jeśli mamy opory przed opowiadaniem dowcipów wśród innych ludzi, możemy zacząć od ich opowiadania przed lustrem. Powinniśmy wtedy zwracać uwagę na sposób ich opowiadania: czy nie mówimy za cicho, czy dobrze kończymy puentę, czy nie mówimy za szybko, czy jesteśmy ekspresyjni. Kiedy nabędziemy już w tym pewnej wprawy, możemy przejść do opowiadania żartów wśród najbliższych znajomych.

Wielu osobom dużo kłopotu sprawia zapamiętywanie dowcipów. Dlatego warto skorzystać z jakieś metody zapamiętywania, np. technik mnemonicznych. Pamiętajmy również o tym, że zanim zaczniemy opowiadać dowcipy w większej grupie, warto je najpierw przetestować na najbliższych. Nie zawsze dowcip, który nam się podoba, rozbawi innych.

Innym sposobem rozwijania naszego poczucia humoru może być wznoszenie na wyższy poziom naszego śmiechu. Wiele osób ma opory przed częstym i głośnym śmianiem się. Tutaj pomocne okazać się może oglądanie seriali, programów i filmów komediowych. Oglądając je starajmy się śmiać jak najczęściej, jak najdłużej i jak najgłośniej, a po jakimś czasie zauważymy, że łatwiej jest się nam śmiać w różnych sytuacjach.

Za granicą są prowadzone całe kursy rozwijania poczucia humoru. I tak np. w ośrodku Southwestern, stanowiącym regionalne centrum Ośrodków Leczenia Raka w Ameryce uczy się pacjentów zaprzęgania siły humoru i śmiechu do walki z rakiem.

Oto lista sugestii, jakie są przekazywane pacjentom podczas takich zajęć:
- przynajmniej raz dziennie porządnie się śmiej,
- oglądaj zabawne filmy,
- słuchaj swoich ulubionych komików na kasetach audio i video,
- czytaj strony gazet i pism z zabawnymi obrazkami,
- kolekcjonuj te obrazki,
- rozmawiaj z przyjaciółmi, którzy mają duże poczucie humoru,
- stwórz „pokój śmiechu” i wypełnij go wszystkim, co może cię rozśmieszyć,
- wyznacz krewnego lub przyjaciela, który będzie ci pomagał w rozwijaniu twojego poczucia humoru, zwłaszcza podczas twoich „dołków” emocjonalnych,
- bądź bardziej kreatywny – wymyślaj nowe pomysły na pobudzanie się do śmiechu.
—

Aleksander Łamek jest autorem wielu bezpłatnych książek o samorozwoju, które można ściągnąć z jego strony www.aleksanderlamek.pl

Zabroniony jest przedruk tego artykułu bez podania stopki! Przedruki moich artykułów regularnie sprawdzam poprzez Google.

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Najważniejsze aby w ogóle coś zacząć robić! Gdy stajemy się nieszczęśliwi, nasze życie traci sens, to nic się w nim nie zmieni, jeśli sami tych zmian nie wprowadzimy. Ale jak ktoś, kto stracił ochotę do działania, kto nie wie, co ma ze sobą zrobić, ma zacząć działać? Kluczem do rozwiązania tej patowej sytuacji jest zyskanie odpowiedniej motywacji. Z własnego doświadczenia wiem, że mało kiedy pomagają nam słowa otuchy znajomych w stylu: nie możesz się załamywać, głowa do góry, itd. To ich rady, widziane z ich perspektywy, które do nas wcale nie muszą przemawiać. Dlatego zachęcam Cię do zastanowienia się nad prezentowanymi poniżej dwoma metodami.

Metoda pierwsza polega na tym, aby skupić się na działaniach, które pozwolą nam rozwiązać nasz problem – przyczynę naszego nieszczęścia. Mając świadomość, że jesteśmy w stanie rozwiązać ten problem, zyskujemy motywację, aby ruszyć z energią do działania. Kiedyś miałem poważne kłopoty finansowe. Wiedziałem jednak, że to ode mnie zależy, jak będą kształtować się moje dochody i że mogę podjąć działania, aby w przyszłości już nie mieć takich problemów finansowych. To skłoniło mnie do szukania lepszych możliwości zarobków. Ponieważ poświęciłem się całkowicie temu celowi, to pozytywne efekty pojawiły się i to już po stosunkowo niedługim okresie czasu.

Metoda pierwsza niestety nie sprawdza się w każdej sytuacji. Kiedyś napisał do mnie chłopak, od którego odeszła dziewczyna i znalazła sobie już innego. On nadal pragnął ją odzyskać i tylko to się dla niego liczyło. Było dla mnie oczywiste, że nie ma sensu mu doradzać, aby starał się odzyskać względy swojej dawnej dziewczyny, skoro ona już ma innego chłopaka. Również zdawałem sobie sprawę z tego, że w stanie, w jakim on był w tamtym momencie, czyli był nadal permanentnie zakochany w swojej byłej dziewczynie, radzenie mu, aby zaczął rozglądać się za innymi dziewczynami, nie miało sensu.

No właśnie, co możemy zrobić w sytuacjach, gdy nie jesteśmy w stanie podjąć działań mogących bezpośrednio rozwiązać nasze problemy? Wtedy powinniśmy zająć się czymś innym, co zajmie nas na tyle skutecznie, że będziemy mogli nie myśleć bez przerwy o przyczynie naszego nieszczęścia. Gdy ja miałem kłopoty osobiste, których nie byłem w stanie bezpośrednio rozwiązać, to skupiłem się na pracy zawodowej. Ideałem jest, aby to zajęcie, na którym się skoncentrujemy, stało się dla nas prawdziwą pasją, której całkowicie poświęcimy się. Dlatego warto przemyśleć, co może się nią stać. Może to być np. jakieś niezrealizowane dotychczas marzenie. Jeśli marzyliśmy o podróżach, to skupmy się na nich, jeśli chcieliśmy zająć się fotografią, to zróbmy to!

Jeżeli nasze dotychczasowe problemy dotyczyły wielu aspektów naszego życia, to wtedy warto pójść w zupełnie nowych kierunkach, które nie będą nam kojarzyć się z dotychczasowym życiem i związanymi z nim problemami.
—

Aleksander Łamek jest autorem kilku książek o samorozwoju, które można ściągnąć z jego strony www.aleksanderlamek.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Jednak w ciągu dnia tylko część wykonywanych przez nas działań pochłania nas zupełnie. Może to być: zabawa z dzieckiem, oglądanie świetnego filmu, rozwiązywanie krzyżówki. Wiele innych czynności nie zaprząta jednak w całości naszego umysłu. A wtedy nasze myśli zbaczają w kierunku tego, co jest w danej chwili dla nas najważniejsze. Jeśli najważniejsze są dla nas nękające nas kłopoty, to zaczynamy myśleć o nich. Myślimy o nich, gdy myjemy się rano w łazience, gdy jemy śniadanie, gdy jedziemy samochodem/autobusem, gdy na chwile przestajemy pisać na komputerze. Tak naprawdę to właśnie tego typu czynności stanowią największą część naszego dnia. I dlatego przez większość dnia myślimy o naszych nieszczęściach.

Co zatem możemy zrobić, aby przestać tyle o nich myśleć? Na pewno nie możemy zrezygnować z wykonywania tych codziennych czynności. To co możemy zrobić, to skupić się na nich w 100 procentach. Zapewne nieraz miałeś okazję obserwować dzieci. One potrafią całkowicie poświęcić się nawet najdrobniejszej czynności. W znakomitym polskim filmie „Jasminium” jest scena, gdy klasztornym korytarzem idzie mnich Zdrówko wraz z 5-cio letnią dziewczynką, która radośnie podskakuje. W pewnym momencie dziewczynka pyta mnicha: – A ty nie skaczesz? Zdrówko odpowiada na to: – A dlaczego miałbym skakać? Dziewczynka na to: – Dla skakania.

Dzieci nie przejmują się tym, co było (nawet jeśli chwilę wcześniej dziecko płakało, bo zraniło sobie kolano) i w ogóle nie przejmują się tym, co będzie w przyszłości. One żyją tu i teraz. Niestety my dorośli straciliśmy tę umiejętność. Bardzo rzadko zdarza nam się zachowywać jak dzieci.

Poznałem kiedyś kobietę, która pracowała na kierowniczym stanowisku. Praca ta była tak stresująca, że w końcu wysiadła ona psychicznie i zrezygnowała z niej. Aby dojść do siebie, postanowiła skorzystać z terapii śmiechem. Tak się poznaliśmy. Ponieważ mieliśmy ze sobą wiele wspólnego, więc zaprzyjaźniliśmy się. Dzięki temu mogłem obserwować jej zachowania i sposób działania przez wiele miesięcy.

Okazało się, że miała ona jakby dwie osobowości. Jedna to była osobowość bardzo silnej kobiety, typowej bizneswomen, która miała bardzo analityczny i krytyczny umysł. Druga osobowość to była osobowość dziecka. Potrafiła ona na powrót stać się dzieckiem, zapomnieć w ogóle o otaczającym ją świecie, o swojej przeszłości i cieszyć się chwilą bieżącą.

Zdawałem sobie sprawę z tego, że wchodzenie w rolę dziecka było dla niej psychicznym lekarstwem, które pozwalało jej odetchnąć od koszmarów przeszłości. Obserwowanie jej, gdy wchodziła w rolę dziecka było czymś fascynującym. Pamiętam gdy np. kupiła sobie kolorowankę i kredki i wzięła się za jej kolorowanie. Gdy udało jej się odzyskać spokój ducha i komfort psychiczny, sytuacje, gdy stawała się dzieckiem, stały się znacznie rzadsze.

Gdy prowadziłem zajęcia z terapii śmiechem dla osób chorych na raka, to jedno z ćwiczeń poległo na zabawie w dziecięcą grę łapki. Obserwowanie jak dorośli ludzie z poważnymi problemami całkowicie pochłonięci są tą grą i doskonale się bawią, było czymś wspaniałym.

No właśnie. Co zrobić, aby każdy z nas potrafił cieszyć się każdym momentem swojego życia? Na początek polecam przeczytanie książeczki pt. „Cud uważności” (autor Thich Nhat Hanh) Jest ona doskonałą instrukcją i inspiracją, jak to osiągnąć. Podstawowa zasada polega na tym, aby całkowicie skupić się na czynności, którą właśnie wykonujemy. Jeśli myjemy rano twarz, myślmy tylko o tym. Jeśli szykujemy i jemy śniadanie, myślmy tylko o tym, itd. Ważną rzeczą jest, aby robiąc to, dostrzegać pozytywne strony danej czynności. Jeśli myjemy twarz, to skupmy uwagę na miłym zapachu mydła, na tym, jak nasza twarz zyskuje świeżość. Gdy jemy śniadanie, skupmy się na smakowaniu tego, co jemy.

Od razu muszę zaznaczyć, że nie jest to łatwa sztuka i mi samemu udało się na tym polu poczynić zaledwie pewien postęp. Ale warto starać się. Zauważyłem, że wraz z pozytywnym skupianiem się na bieżących czynnościach zyskujemy kilka rzeczy. Pierwszą oczywiście jest to, że nie myślimy o naszych problemach. Drugą jest to, że zaczyna wzrastać jakość naszego życia. Gdy skupiamy się na myciu twarzy, możemy dostrzec potrzebę kupienia lepszego mydła. Gdy skupiamy się na jedzeniu, jemy wolniej (czyli zdrowiej), zaczynamy zastanawiać się, co tak naprawdę jemy i łatwiej jest nam wprowadzić pozytywne zmiany do swojego jadłospisu.

Trzecia rzeczą, którą zyskujemy jest to, że zaczynamy akceptować sytuacje, które wcześniej były dla nas uciążliwe. Gdy chodzenie do sklepu było dla nas przykrym obowiązkiem, to teraz zaczynamy czerpać radość z tego, że idziemy między blokami do sklepu. Jeśli nie cierpimy prasować, to skupiamy się na tym, jak za każdym ruchem żelazka, nasze ubrania stają się coraz ładniejsze. I w końcu czwarta rzecz, którą daje nam pozytywne skupianie się na aktualnych czynnościach, to to, że zaczynamy doceniać najdrobniejsze elementy naszego życia. I gdy wieczorem kładziemy się do łóżka, zauważamy, że tego dnia wydarzyły się dziesiątki pozytywnych rzeczy w naszym życiu. A wtedy nasze problemy przestają nas aż tak bardzo przytłaczać.
—

Aleksander Łamek jest autorem kilku książek o samorozwoju, które można ściągnąć z jego strony www.aleksanderlamek.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Jesteśmy za skromne, za często analizujemy – a to mogłam zrobić lepiej a to tak, to inaczej.

Teraz jednak chcę skupić się na przeszkodach, które będa zwłaszcza dla nas, kobiet biznesu źródłem naszej siły.

Nasza droga do realizacji celów na pewno nie będzie prosta i usłana różami. Myślę, że my o tym wiemy, tylko nie zawsze sobie przypominamy, zbyt często się zrażając.
Musimy liczyć się z tym, że czasem będzie ciężko, zaczniemy tracić siły, przyjdzie zwątpienie, zniechęcenie, rozdrażnienie.
Może pomyślisz wtedy: „nie dam już rady”; „wszystko idzie nie tak, jak powinno”; „jest coraz gorzej, zamiast lepiej”.

Myślę, że przeszkody, które Ciebie czekają są dwojakie.
1) Pierwsze z nich to te, które widzisz teraz, na początku swojej drogi.
To wszystkie ograniczenia, przekonania, stereotypy, nawyki, które teraz przeszkadzają Ci żyć w zgodzie ze sobą ( a może nawet odnieść sukces w biznesie?)
2) Drugie to wszelkie przeszkody, na które bedziesz narażona podczas swojej drogi w trakcie realizacji kolejnych celów.
To okresy zwątpienia, czasem może nawet załamania, rozdrażnienia, itp. itd.

Jak temu zaradzić?

Analizujac temat stwierdziłam, iż lista ograniczników Twojego potencjalnego działania
TERAŹNIEJSZEGO I/LUB PRZYSZŁEGO, mogłaby wyglądać następująco:
- nieprawidłowo wyznaczony cel (cele), jego mało precyzyjne, mało drobiazgowe określenie,
- błędne odczytanie swoich pragnień (czy to jest naprawdę tym, czego pragnę/pragnęłam?),
- Twoje negatywne (pesymistyczne) nastawienie do: siebie, swoich celów, do innych ludzi,
- Twoje stereotypy myślowe z przeszłości,
- przekonanie, że dla Ciebie już za późno na zmiany,
- inne przeszkody, które sama potrafisz określić najlepiej. Być może uważasz, że w Twoim wieku już
nie da się dokonać zmian, przeobrazić kierunku swego życia, a Ty jesteś już: „za stara na cokolwiek nowego”.

Możliwe, iż uważasz, że na Twojej drodze stoi zbyt wiele przeszkód.

Wybacz, ale nie zgadzam się z Tobą.
Pozwolisz, że przytoczę poniżej kilka przykładów argumentujacych moje zdanie.

- Wyobraź sobie człowieka niskiego wzrostu, o słabym wzroku, chorowitego. Wyobraź sobie, że ten człowiek pewnego dnia przyjechał do Ameryki z Niemiec, nie znając języka angielskiego, bez pieniędzy. To Charles Steinmz geniusz w dziedzinie elektryczności. Dzięki jego obliczeniom zelektryfikowano cały świat.
- Milton napisał „Raj utracony” chociaż był niewidomy.
- Beethoven nadal komponował symfonie będąc już człowiekiem głuchym.
- Tycjan namalował obraz „Bitwa pod Lepanto” w wieku 98 lat!
- Monet malował jeszcze swoje obrazy majac 86 lat.

Rozumiem, że nadal nie jesteś przekonana?
Pewien człowiek, majacy 15 rodzeństwa, pochodzący z ubogiej rodziny, uczył się w szkole tylko przez 1 rok. Meżczyzna ten sam nauczył się filozofii, 4 języków, finansów, polityki,ekonomii.To Benjamin Franklin.

Thomas, chłopiec odesłany do domu po roku nauki w szkole, po tym jak stwierdzono, że jest zbyt głupi by się uczyć to Thomas Edison, jeden z największych wynalazców na świecie.

Pewien ubogi Irlandczyk uczył sie w szkole tylko przez 5 lat.
Pracujac jako urzędnik zarabiał 4,5 $ miesiecznie. Zawsze jednak lubił pisać. Rzucił zatem swoją pracę by oddać się pracy pisarskiej. Przez 9 lat zarobił zaledwie 30 $. Myślę o pisarzu, który otrzymał Nagrode
Nobla w dziedzinie literatury, autorze wielu książek i sztuk teatralnych – to George Bernard Shaw.

Teraz prześledź kilka faktów z życia pewnego mężczyzny:

- Ten meżczyzna zbankrutował w wieku 31 lat;
- Przegrał wybory do lokalnej izby prawniczej w wieku 32 lat;
- Ponownie zbankrutował w wieku 34 lat;
- Prze¿ył załamanie psychiczne majac 36 lat;
- Przegrał wybory w wieku 45 lat;
- Przeżył śmierć narzeczonej w wieku 46 lat;
- W tym samym roku przegrał wybory do Kongresu;
- Ponownie wybory do Kongresu przegrał w wieku 48 lat;
- Majac 55 lata przegrał wybory do Senatu;
- Przegrał w wyborach na wiceprezydenta w wieku 56 lat;
- Po raz kolejny przegrał w wyborach do Senatu 2 lata pózniej;
- W wieku 60 lat został wybrany prezydentem USA.

Człowiekiem tym był Abraham Lincoln.

Pomyśl teraz, co Ci przeszkadza,by zrealizować swoje marzenia?
Zrób listę wszystkich przeszkód. Ciekawie temat ten podsumował Edward Eggleston:„Ludzie wytrwali zaczynają swój sukces tam, gdzie inni kończą niepowodzeniem.”

Powyższy tekst jest fragmentem ebooka mojego autorstwa pt. „Ja i cele”, którego opis znajdziesz tutaj http://zlotemysli.pl/empiria.php?c=4main&idEbook=228
—

Małgorzata Dwornikiewicz -Opalińska, skorzystaj z gratisowych szkoleń, porad specjalistki,oraz warsztatów, które oferuję.Koniecznie też zacznij osiągać szybciej swoje cele, oszczędź czas i zdobądź więcej pieniędzy.: http://www.kurs.sukceskobiety.pl/

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl